مفهوم ارز فیات یا Fiat Currency

0 ۱۸

ارز فیات چیست؟

به عبارت ساده، ارز فیات، پول رایج قانونی است که ارزش آن از دولت صادرکننده‌اش منشا می گیرد. در این نوع پول، قدرت دولت‌ها که ارزش ارز فیات را تعیین می کنند، مهم تلقی می شود. شایان ذکر است که بیشتر کشورهای جهان از سیستم ارزی فیات برای خرید کالاها، پرداخت خدمات، انجام سرمایه گذاری و پس انداز استفاده می کنند. ارز فیات در تعیین و ایجاد ارزش پول رایج قانونی، جایگزینِ استاندارد طلا و سایر سیستم‌های مبتنی بر کالا شده است.

ظهور ارزهای فیات

ارز فیات، قرن‌ها پیش از کشور چین سرچشمه گرفته است. ایالت سیچوان کشور چین از قرن یازدهم میلادی شروع به صدور پول کاغذی کرد. در ابتدا از این پول‌های کاغذی برای مبادله ابریشم، طلا و نقره استفاده می شد. اما در نهایت، در قرن سیزدهم میلادی Kublai Khan به قدرت رسید و یک سیستم ارزی فیات را تاسیس و راه اندازی کرد. مورخان ادعا می کنند این پول نقش مهم و موثری در سقوط امپرطوری مغول داشته است.

پول فیات در قرن هفدهم میلادی در اروپا مورد استفاده قرار گرفت و کشورهایی همچون اسپانیا، سوئد و هلند این نوع پول را اتخاذ کردند. سیستم ارزی فیات در کشور سوئد با شکست مواجه شد و سرانجام دولت این کشور این ارز را برای استاندارد نقره کنار گذاشت. در طول دو قرن آتی، فرانسه نو (کانادا)، مستعمرات آمریکا و در نهایت، دولت فدرال ایالات متحده آمریکا نیز پول فیات را با نتایج مختلط، مورد آزمایش و بررسی قرار دادند.

در قرن بیستم میلادی، ایالات متحده آمریکا دوباره به استفاده از ارز مبتنی بر کالا (براساس مبنای کمی) روی آورد. در سال 1933 میلادی، دولت به عمل مبادله پول کاغذی برای طلا پایان بخشید. تا اینکه در زمان ریاست جمهوری نیکسون در سال 1972 میلادی، ایالات متحده آمریکا استاندارد طلا را به طور کلی کنار گذاشت (نهایی شدن سقوط طلا در مقیاس بین المللی) و به سیستم ارزی فیات سوئیچ کرد. در نهایت، این امر منجر به استفاده جهانی از ارزهای فیات شد.

ارز فیات در برابر استاندارد طلا

سیستم استاندارد طلا امکان تبدیل اسکناس‌های کاغذی به طلا را فراهم می کرد. در حقیقت، تمامی پول‌های کاغذی به وسیله مقدار محدودی از طلا که توسط دولت‌ها نگه داری می شد، پشتیبانی می شدند. تحت یک سیستم ارزی مبتنی بر کالا، دولت‌ها و بانک‌ها تنها در صورت داشتن مقدار برابر در ذخیره‌های طلا، می توانستند ارز جدیدی را وارد اقتصاد کنند. این سیستم توانایی دولت در ایجاد پول و افزایش ارزش پولی آن‌ها (فقط براساس عوامل اقتصادی) را محدود می ساخت.

از طرف دیگر در سیستم ارزی فیات، امکان این وجود دارد که پول به چیز دیگری تبدیل نشود. با پول فیات، مقامات به طور مستقیم می توانند بر ارزش ارز خود تاثیر گذاشته و آن را با شرایط اقتصادی گره بزنند. دولت‌ها و بانک‌های مرکزی بر روی سیستم‌های ارزی کنترل زیادی دارند. آن‌ها می توانند با استفاده از ابزارهای متفاوتی به حوادث و بحران‌های مالی مختلف، پاسخ و واکنش دهند. این ابزارها می توانند شامل ایجاد بانکداری ذخیره کسری و اجرای کاهش کمی باشند.

طرفداران استاندارد طلا معتقدند که سیستم ارزی مبتنی بر کالا پایدارتر است زیرا به وسیله چیزی پشتیبانی می شود که فیزیکی است و ارزش دارد. این در حالی است که حامیان ارزهای فیات می گویند، قیمت طلا (هیچ گاه) ثباتی نداشته است! در این شرایط ارزش یا قیمت ارز مبتنی بر کالا و پول فیات می تواند در نوسان باشد. اما در سیستم ارزی فیات، دولت در شرایط اضطراری اقتصادی، انعطاف پذیری بیشتری برای عمل خواهد داشت.

مزایا و معایب استفاده از ارز فیات

اقتصاددانان و متخصصان مالی، در حمایت و پشتیبانی از ارزهای فیات متفق القول و هم رای نیستند. در نهایت، مدافعان و مخالفان مورد نظر با شور و شوقی عجیب درمورد این سیستم ارزی فیات اظهار نظر می کنند.

  • کمبود: پول فیات تحت تاثیر کمبود کالای فیزیکی مانند طلا قرار نمی گیرد و محدود نمی شود.
  • هزینه: پول فیات در مقایسه با پول مبتنی بر کالا برای تولید مقرون به صرفه تر است.
  • پاسخگویی: پول فیات انعطاف پذیری بیشتری برای دولت‌ها و بانک‌های مرکزی به منظور مقابله با بحران‌های اقتصادی ارائه می دهد.
  • تجارت بین المللی: پول فیات در ملل‌ها و کشورهای جهان مورد استفاده قرار می گیرد؛ در نهایت، پول فیات یک شکل قابل قبول از ارز برای تجارت و ترید بین المللی محسوب می شود.
  • تسهیلات: برخلاف طلا، پول فیات به ذخایر فیزیکی که نیاز به ذخیره، محافظت، نظارت و سایر مطالبات گران قیمت دارند، وابسته نیست.
  • بدون ارزش ذاتی: پول فیات هیچ ارزش ذاتی ندارد. این امر به دولت‌ها این امکان را خواهد داد تا از هیچ چیز، پول ایجاد کنند که نتیجه آن، افزایش تورم و فروپاشی سیستم اقتصادی‌شان خواهد بود.
  • ریسک تاریخی: در طول تاریخ، به طور معمول اجرا و پیاده سازی سیستم‌های ارزی فیات منجر به سقوط مالی شده‌اند؛ بنابراین، این امر گواه بر این است که سیستم‌های ارزی فیات، خطرات و ریسک‌های خاصی را در بر می گیرند.

تقابل و نبرد ارزهای فیات با ارزهای دیجیتال

تنها شباهتی که می توان گفت میان ارزهای دیجیتال و ارزهای فیات وجود دارد این است که هیچ کدام از این ارزها به وسیله کالاهای فیزیکی پشتیبانی نمی شوند. در حالی که ارزهای فیات به وسیله دولت‌ها و بانک‌های مرکزی کنترل می شوند، ارزهای دیجیتال اساسا غیر متمرکز هستند (این امر از لجر (دفتر کل) دیجیتالی توزیع شده به نام بلاک چین سر چشمه می گیرد).

تفاوت قابل توجه دیگری که میان این دو سیستم ارزی وجود دارد، نحوه تولیدشان است. بیت کوین همانند بیشتر ارزهای دیجیتال، دارای عرضه محدود و کنترل شده‌ای است. در مقابل، بانک‌ها براساس قضاوت خود درمورد نیازهای اقتصادی یک ملت، از هیچ چیز می توانند پول فیات ایجاد کنند.

ارزهای دیجیتال به عنوان یک شکل دیجیتالی از پول، هیچگونه همتای فیزیکی نداشته و بدون مرز هستند؛ در نهایت، این ارزها برای معاملات جهانی محدودیت‌های کمتری دارند. علاوه بر این، معاملات مورد نظر برگشت ناپذیر هستند و به دلیل ماهیت ارزهای فیات، ردیابی آن‌ها در  مقایسه با سیستم فیات دشوارتر خواهد بود.

شایان ذکر است که بازار ارزهای دیجیتال بسیار کوچک تر و در نتیجه بی ثبات تر از بازارهای سنتی است. احتمالا این امر یکی از دلایلی است که سبب شده ارزهای دیجیتال به صورت جهانی مورد پذیرش واقع نشوند. با تمام این تفاسیر، با رشد و بلوغ اقتصاد ارزهای دیجیتال، به طور حتم این نوسانات نیز کاهش پیدا خواهند کرد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در کانال تلگرام دری کوین عضو شوید.

80%
Awesome
  • Design

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.