هر آنچه درمورد Options Contract نمیدانید!

0 ۶۰

options contract

قرارداد اختیاری (قرارداد اختیار به معامله) توافقی است که این امتیاز و حق را به یک ترید کننده می دهد در یک تاریخ معین یا پیش از آن; یک دارایی را با قیمت از پیش تعیین شده خریداری کرده یا به فروش برساند; اگر چه قراردادهای اختیاری شبیه به قراردادهای آتی هستند، اما ترید کنندگانی که اقدام به خرید قراردادهای اختیاری می کنند، موظف به تنظیم موقعیت‌های خود نیستند.

قراردادهای اختیاری مشتقاتی اند که مبتنی بر طیف گسترده‌ای از دارایی‌ها مانند سهام و ارزهای دیجیتال هستند; علاوه بر این، این نوع قراردادها ممکن است از شاخص‌های مالی نیز حاصل شوند; به طور معمول، قراردادهای اختیاری برای محافظت از خطرات در موقعیت‌های موجود و معاملات سوداگرانه مورد استفاده قرار می گیرند.

نحوه عملکرد قراردادهای اختیاری به چه شکل است؟

دو نوع قرارداد اختیاری به نام‌های put Options (قرارداد اختیار به فروش) و call Options  (قرارداد اختیار به خرید) وجود دارند; Call options به صاحبان قراردادها حق خرید دارایی‌های اصولی را می دهد; در حالی که put options حق فروش را به آن‌ها اختصاص می دهد; به این ترتیب، ترید کنندگان زمانی که انتظار دارند قیمت دارایی‌های اساسی افزایش پیدا کنند از قرارداد اختیار به خرید و زمانی که انتظار کاهش قیمت‌ها را دارند از قرارداد اختیار به فروش استفاده می کنند.

یک قرارداد اختیاری حداقل شامل چهار مولفه است:

اندازه، تاریخ انقضا، قیمت اعتصاب و حق بیمه; در ابتدا، اندازه سفارش به تعداد قراردادهایی که باید ترید شوند، اشاره دارد; تاریخ انقضا، تاریخی است که پس از آن یک ترید کننده دیگر توانایی به کار گیری و اجرای قرارداد مورد نظر را نخواهد داشت; قیمت اعتصاب، قیمتی است که در آن دارایی خریداری و یا فروخته می شود; در نهایت، حق بیمه نیز، قیمت معاملات قراردادهای اختیاری است; حق بیمه حاکی از مقدار وجوه سرمایه گذاری است که بایستی برای به دست آوردن قدرت انتخاب پرداخت کند.

اگر قیمت اعتصاب پایین تر از قیمت بازار باشد; ترید کنندگان می توانند دارایی اساسی را با تخفیف خریداری کنند; پس از وارد کردن حق بیمه به معادله; معامله‌گران ممکن است برای ایجاد سود، تصمیم به اجرای قرارداد بگیرند; اما اگر قیمت اعتصاب بالاتر از قیمت بازار باشد; دارندگان دلیلی برای استفاده از قراردادهای اختیاری را نداشته و این نوع قراردادها غیر قابل استفاده تلقی می شوند; در صورت عدم اجرای قرارداد، خریدار تنها حق بیمه‌ای که برای ورود به موقعیت پرداخت کرده را از دست می دهد.

شایان ذکر است که اگر چه خریداران توانایی انتخاب بین انجام یا انجام ندادن قراردادها دارند اما تصیمی نویسندگان (فروشندگان) به تصمیم خریداران وابسته است; بنابراین، اگر خریداری قرارداد اختیار به فروش را انتخاب کند; فروشنده موظف است که دارایی اساسی خود را به فروش برساند.

Options premium

ارزش premium یا همان حق بیمه متاثر از عوامل مختلفی است; برای درک بهتر، حق بیمه حداقل به چهار عنصر وابسته است:

  • قیمت دارایی اساسی
  • قیمت اعتصاب
  • زمان باقی مانده تا تاریخ انقضا 
  • نوسانات بازار مربوطه 

در نهایت، این چهار گزینه، تاثیرات مختلفی را در قراردادهای اختیار به خرید و فروش می گذارند.

Options Greeks

Options Greeks ابزارهایی هستند که به منظور اندازه گیری برخی از فاکتورهای چندگانه‌ای که بر روی قیمت یک قرارداد تاثیر می گذارند; طراحی شده‌اند. به طور ویژه، آن‌ها مقادیر آماری هستند که برای اندازه گیری یک قرارداد خاص مبتنی بر متغیرهای اساسی مختلف، مورد استفاده قرار می گیرند.

موارد استفاده از قراردادهای اختیاری

محافظت (Hedging)

قراردادهای اختیاری به طور گسترده به عنوان ابزارهای محافظتی مورد استفاده قرار می گیرند به عنوان مثال، تصور کنید که آلیس 100 سهام به قیمت 50 دلار را به امید افزایش قیمت بازار خریداری کرده است. با این حال، برای محافظت در برابر سقوط قیمت سهام، آلیس تصمیم به خرید قرارداد اختیار به فروش همراه با قیمت اعتصاب 48 دلار و پرداخت 2 دلار حق بیمه برای هر سهام گرفته است.

اگر بازار روند نزولی را در پیش بگیرد و قیمت سهام به قیمت 35 دلار کاهش پیدا کند; آلیس این امکان را خواهد داشت که برای جلوگیری از ضرر و زیان; قرارداد مورد نظر خود را اجرا کند و هر سهام را به قیمت 48 دلار (در عوض 35 دلار) به فروش برساند; اما اگر بازار روند صعوی داشته باشد; آلیس توانایی اجرای قرارداد خود را نخواهد داشت و تنها حق بیمه پرداخت شده را از دست خواهد داد.

معاملات سوداگرانه

قراردادهای اختیاری به صورت گسترده برای معاملات سوداگرانه نیز مورد استفاده قرار می گیرند; اگر قیمت دارایی بالاتر از قیمت بازار حرکت کند; ترید کننده می تواند قرارداد خود را اجرا کند و آن را با تخفیف خریداری کند; هنگامی که قیمت دارایی بالاتر یا پایین تر از قیمت اعتصاب باشد; به گونه‌‌ای که باعث سودآوری قرارداد شود، گفته می شود قرارداد in-the-Money است. اگر قرارداد سر به سر باشد به آن at-the-Money و یا اگر سبب ضرر شود به آن out-of-the-Money گفته می شود.

استراتژی‌های پایه در Options Contract

هنگام قرارداهای اختیاری، ترید کنندگان می توانند طیف گسترده‌ای از استراتژی‌ها را که مبتنی بر چهار موقعیت اساسی هستند، به کار بگیرند; به عنوان مثال، یک خریدار می تواند یا قرارداد اختیار به خرید را بخرد یا قرارداد اختیار به فروش را. به عنوان یک نویسنده هم می تواند آن‌ها را به فروش برساند.
استراتژی‌های قراردادهای اختیاری، مبتنی بر ترکیب‌های مختلفِ قراردادهای اختیار به خرید و فروش هستند.

این استراتژی‌ها عبارت اند از:

  • Protective put: شامل خرید قرارداد اختیار به فروش دارایی است که از قبل; متعلق به آن است. این یک نوع استراتژی محافظتی است که در مثال قبل توسط آلیس به کار گرفته شده بود.
  • Covered call: شامل فروش قرارداد اختیار به خرید دارایی است که از قبل; متعلق به آن است. این نوع استراتژی توسط سرمایه گذاران به منظور افزایش درآمد از منابع خود مورد استفاده قرار می گیرد.
  • Straddle: شامل خرید یک قرارداد اختیار به خرید یا فروش در همان دارایی; با قیمت اعتصاب و تاریخ انقضا یکسان است.
  • Strangle: شامل خرید هر دو قرارداد اختیار به خرید و فروش که out-of-the-Money هستند، می شود.
مزایای قراردادهای اختیاری
  • ابزاری مناسب به منظور محافظت در برابر خطرات و ریسک‌های بازار هستند.
  • انعطاف پذیری بیشتری در معاملات سوداگرانه دارند.
  • استراتژی‌های مختلفی را ارائه می دهند.
  • دارای پتانسیل سودآوری در روندهای بازار خرسی، گاوی و جانبی هستند.
  • این امکان وجود دارد که هنگام ورود به موقعیت‌ها برای کاهش هزینه‌ها مورد استفاده قرار بگیرند.
  • امکان انجام چندین ترید همزمان را می دهند.
معایب قراردادهای اختیاری
  • مکانیسم‌های کار و محاسبه حق بیمه همیشه قابل درک نیستند.
  • خطرات و ریسک‌های زیادی به خصوص برای نویسندگان قرارداد (فروشندگان) دارند.
  • دارای استراتژی‌های ترید پیچیده‌ای هستند.
  • ارزش حق بیمه قراردادهای اختیاری بسیار فرار هستند و با نزدیک شدن به تاریخ انقضا تمایل به کاهش دارند.
قراردادهای اختیاری در مقابل قراردادهای آتی

قراردادهای اختیاری و آتی هر دو ابزارهای مشتقه بوده و دارای موارد استفاده مشترکی هستند; اما علی رغم شباهت‌هایی که میان این دو قرارداد وجود دارند; تفاوت عمده‌ای میان مکانیسم‌های پرداخت و توافق آن‌ها نیز دیده می شود.
برخلاف قراردادهای اختیاری، قراردادهای آتی با رسیدن تاریخ انقضا اجرا می شوند; به این معنی است که دارندگان قراردادها، به طور قانونی موظف به مبادله دارایی اساسی خود هستند.
همانطور که در بالا اشاره شد; زمانی که دارنده قرارداد (خریدار) قرارداد خود را اجرا کند; نویسنده قرارداد (فروشنده) موظف به ترید دارایی اساسی خود است.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.